Bunkerdagboek is een bloedstollend verhaal over wat er gebeurt als je ergste nachtmerrie uitkomt – en als dat gebeurt, hoe overleef je dat?

‘Ik snap niet dat ik erin ben getrapt. Toen ik vanmorgen wakker werd was het nog donker. Zo gauw ik mijn ogen opendeed wist ik waar ik was. Een rechthoekig, helemaal witgeschilderd betonnen gebouw met een laag plafond. Aan de grote gang liggen zes kleine kamers. Er zijn geen deuren. Geen ramen. Erin of eruit kan alleen met de lift. Wat gaat hij met me doen? Wat moet ik doen? Als ik het goed heb komt de lift over vijf minuten naar beneden. Hij kwam ook. Alleen was hij deze keer niet leeg.’ Bunkerdagboek is een bloedstollend verhaal over wat er gebeurt als je ergste nachtmerrie uitkomt – en als dat gebeurt, hoe overleef je dat? ‘De laatste bladzijden van Bunkerdagboek doen je naar adem snakken.’

H. van Belois: "Bunkerdagboek bezorgde mij als volwassen lezer een paar onrustige nachten. Voelt u zich verantwoordelijk voor uw lezers? ‘Ik voel een grote verantwoordelijkheid als het gaat om de kwaliteit van mijn werk, daarin moet ik het hoogst mogelijke nastreven. Maar ik geloof niet dat ik voor de nachtrust van mijn lezers moet waken (bron:VN)’ Dit zei de schrijver o.a. over Bunkerdagboek. En ik kan dat heel goed volgen. Het is wel zo dat dit boek niet geschikt is voor iedere lezer. Je moet al heel wat gelezen hebben, lijkt me. En tegen een stootje kunnen. En dat is misschien wat voorzichtig uitgedrukt. Tegelijkertijd is het een geweldig boek. En inderdaad: na de laatste bladzijden heb je wel even nodig om bij te komen.

Https://www.vn.nl/ik-moet-niet-waken-voor-de-nachtrust-van-mijn-lezers/

angsten, spanning